Lipiec

Lipiec jest mega upalny... Rozpływam się. Noce dają trochę ulgi. M skończył sypialnie. A tutaj mamy okno od wschodu. To rano już jest piekło... Wszystko gotowe. 4 tygodnie do terminu porodu. W piątek mam wizytę u ginekologa. Dwa tygodnie temu mały ważył 2200g. Kilogram na pewno jeszcze przybierze. Czekamy. Ciężko jest mi strasznie. Nogi mam spuchnięte. Nabieram wody. Nie wiele rzeczy przynosi ulgę. Poza tym znowu jestem przeziębiona. Nie czuję też zapachów. Tak myślimy z M że to pozostałość po wirusie. Ale kto to może wiedzieć... Nos mam zawalony. Tylko nigdy tak nie miałam... 

Urodziny przyszły i minęły. Bez fajerwerków. Kto miał pamiętać ten pamiętał. Mój brat przyjechał. On ma urodziny dwa dni przede mną także zorganizował grilla. Siostry przyjechały z rodzinami. Było śmiesznie.  Dawno też nie widzieliśmy się w takim gronie. 

Magadalena88

Czerwiec

 Czerwiec mija leniwie, spokojne, upalnie, ale wcale nie powoli... Krzysiu skończył dzisiaj szóstą klasę... Mamy w domu siódmoklasistę... Ostatnią osobą, która w tym domu szła do siódmej klasy była moja najstarsza siostra... To było ze 24 lata temu...  Bo ja i reszta rodzeństwa jesteśmy pokoleniem gimnazjum... Gdyby nie reforma oświaty to Krzysiek kończyłby dzisiaj podstawówkę... A tak będzie ją kończył w wieku 13 lat, pójdzie do szkoły średniej mając 13 lat... Bo przecież jest z listopada... Rocznikowo będzie miał 14... Świat stanął na głowie... Kiedy nadchodzi koniec roku zawsze mnie to skłania do refleksji... M to w ogóle się zadumał jak zobaczył świadectwo młodego... A młody ma 11 lat, jest wyższy ode mnie. Mądrala :) Chętnie spędza z nami czas, chętnie dyskutuje :) A nas rodziców napawa dumą kolejny pasek na świadectwie. Tylko trochę upływający czas nas dołuje... 

 

A ten leci... Zostaje równe dwa miesiące do porodu, a raczej do 40 tygodnia... Chciałabym mieć wszystko gotowe na połowę lipca....  Tak gdyby mnie chciało zaskoczyć....W praktyce to wygląda jednak tak, że w niedzielę dopiero przenieśliśmy Krzycha do większego pokoju... A teraz M. wziął się za odnowienie starego pokoju Krzysia, w którym chcemy zrobić sobie sypialnię... No i tam miało być tylko łóżko, szafki nocne i komoda... A teraz jeszcze trzeba tam wcisnąć łóżeczko... A mamy duże łóżko... A ściany gumowe nie są :) M ciśnie popołudniami, bo pracuje... Zmęczony, obolały... Ja nie wiele mogę mu pomóc, bo jestem jak słonica. Meczę się okropnie... Nogi opuchnięte. Temperatura nie spada poniżej 30 st. Jak widzę co się w Polsce dzieje to się zastanawiam czy to jest ten sam kraj... A u nas burza w nocy, łagodna... Przyniosła ulgę do 9 rano i dalej żar leje się z nieba... Uwielbiam upały, ale nie jak jestem w ciąży... 

Byłam  u fizjo... Mam otejpowany brzuch, plecy i łydki. Jak mnie zobaczyła to od razu pytała się mnie czy puchną mi nogi. Oczywiście, że tak... Obrączkę zdjęłam już miesiąc temu, a wym tygodniu resztę pierścionków... Uniesienie nóg przynosi trochę poprawy. I jak mi okleiła te nogi to ja wieczorem poczułam ulgę. To działa. Jestem zaskoczona. Obrzęk nie zniknął całkiem, ale czuję ulgę, nogi nie są tak zmęczone. Niestety moje rozejście mięśnia się pogłębiło, co zauważyłam jakiś czas temu. Zostawiła mi tylko trzy ćwiczenia na aktywację brzucha. Nie mogę robić żadnych w klęku podpartym... Także zostaje mi delikatne rozciąganie i ćwiczenia oddechowe... W środę idę do ginekologa. Mały na początku czerwca ważył 1200g. Rośnie bąbel. A ja razem z nim. Odpoczywam, dużo leżę, piję wodę, jem truskawki. I czekamy nadal... :) 

Magadalena88

 

 

 

Koniec maja...

 Maj tak szybko poleciał... Kwietnia nie pamiętam w ogóle... Chyba padał deszcz. Mógł być też śnieg...

A maj? Jest deszczowy, zimny. Było chyba trzy dni ładnej pogody, takiej upalnej. Ale się źle wtedy czułam... Nie służy mi upał. I ostatnie dni były słoneczne, ale z rozsądnymi temperaturami. 

A ja rosnę. Każdy pyta kiedy rodzę. I każdy się dziwi, że dopiero pod koniec sierpnia. Brzuch mam ogromny. Mały jest aktywny o 23 i o 6 :) Wtedy się nabija. Krzysiu ma coraz więcej pytań. W ogóle nie możemy się doczekać :) Kończy się 27tc. Także jeszcze trochę. Wyniki badań mam w normie. Także czekamy. 

Jest nadzieja na zdjęcie aparatu z zębów... Chodzę ze zbrojeniem ponad trzy lata. Ale może już w czerwcu się tego pozbędę. Uśmiech już mam jak gwiazda filmowa. :) Jak nie ściągnę teraz, w czerwcu albo lipcu to dopiero na zimę... Uwielbiam te dziewczyny z gabinetu, ale już jestem tak zmęczona... A teraz jeszcze każda zmiana albo zachwianie hormonalne i wszystko wywala mi w ustach. Bo śluzówka, delikatna... Szałwia to moja dobra znajoma :) 

Krzychu wraca do szkoły :) Od poniedziałku. Bardzo mu się nie chce. Pewnie każde dziecko w PL tak ma... Dorasta chłopaczek... Właśnie wyszedł z domu... Z kolegami... Jeszcze się bawią. Patykami, kamieniami, spacerują. Jeszcze nie próbują różnych, dziwnych rzeczy... Chyba... Nie mamy z nim problemów. Jest grzeczny, poukładany, posłuszny. Nie pyskuje, nie wymusza. Co by nie chciał to pewnie byśmy zorganizowali, czy kupili. Ale on nic nie chce, niczego nie potrzebuje... Kiedy był na zdalnym nauczaniu i wychodziłam do sklepu na zakupy to pytałam czy coś mu kupić. On nigdy nic nie chce... Może nie potrzebuje...

A ja siedzę i przeglądam strony z ubrankami, kocykami, pieluchami... Wiem czego chcę, czego potrzebuję dla małego. Ale tego jest tak dużo, że po 15min odechciewa mi się poszukiwań... Ja też nie lubię zakupów co tu dużo mówić... Nie cierpię wręcz... 

Magadalena88

Marzec

Oprócz covida końcem miesiąca to marzec był spokojny. Jednak przesilenie też dało popalić. I w ogóle brak słońce, śnieg. Gdzie jest wiosna w tym roku? W ogóle wydaje mi się, że przyjdzie od razu lato. Nadal jest zimno, nadal pada. Ja już nie mam kurtki w której mogłabym chodzić ;) a jak wstajesz rano 14 kwietnia i widzisz 10 cm śniegu za oknem to się zastanawiasz co jest grane. Świat stanął na głowie. Dlatego wydaje mi się, że wiosny nie będzie. Przyjdzie od razu upalny maj. Ale miało być o marcu. 

Mój brat przyjechał dwa tyg przed świętami. Specjalnie żeby spędzić z nami trochę czasu. Oczywiście miał pracować aż do świąt. A mój M właśnie w niedzielę zaczął się źle czuć. Bolała go głowa. W poniedziałek pojawiła się wysypka. I już podejrzewaliśmy półpaśćca. Miał jakieś 2 lata temu. We wtorek zadzwonił do rodzinnej dostał skierowanie do dermatologa. Oczywiście do przychodni, która jest najbliżej nas nie można było się dodzwonić. Na szczęście odebrała pani, która diagnozowała M tamtym razem. Pojechaliśmy. Dostał leki przeciwwirusowe. Doktorka była jednak zaskoczona, że to jest drugi raz jak choruje na półpaśca. Dlatego mu powiedziała, że po skończonym leczeniu musi zrobić badania, bo wyraźnie jest osłabiony. Dlatego ten wirus znowu się uaktywnił. I w tym samym czasie maja mama zaczęła się źle czuć. Było jej zimno, bolało ją gardło. Wzięła leki i jej przeszło. M wylądował w łóżku. A w czwartek zaczęłam ja się źle czuć i mój brat. Obydwoje gardło. Krzysiu też coś narzekał. I zaczęła się covidowa sraczka, co robić, gdzie dzwonić, gdzie jechać, a może to jednak nie to. Przypomniałam sobie, że tego dnia popołudniu przyjmuje nasza rodzinna pani doktor do której mama chciała jechać na drugi dzień. Zaczęłliśmy trochę wpadać w panikę. Bo ja w ciąży, M już leżał chory, brata coś brało, mama po 60tce. Pani doktor wystawiła nam skierowanie na testy. Dla wszystkich domowników. Jednak brat musiał się skontaktować ze swoim lekarzem. A on zapisany do jakiejś przychodni w Krakowie. A tam mógł mieć teleporadę dopiero na drugi dzień rano. Zaczął czytać informacje na rządowej stronie internetowej, zadzwonił na infolinię. I informacje były sprzeczne. Na stronie, na infolinii podali, że każdy lekarz POZ ma obowiązek wystawić skierowanie na test. Ale w praktyce nie chcą tego robić. W każdym razie rano w piątek udało się też uzyskać skierowanie dla brata. Ale co nerwów przy tym zjadł to tylko on wie. I w piątek o 9 byliśmy  już wszyscy po wymazach. Najdziwniejsze było to, że nie mieliśmy typowych objawów covidowych. Każdemu coś dolegało, ale co innego. I tak w piątek około 18 były wyniki. Ja, M i brat mieliśmy pozytywne, a mama i Krzyś negatywne. Nie mogliśmy się jednak skontaktować z naszą przychodnią, bo w weekend nie pracują. Brat w sobotę miał teleporadę z jakąś przychodnią prywatnie. A jego zaczęło boleć gardło więc dostał leki. I w sobotę też skontaktował się z moim mężem sanepid. Poinformował o kwarantannie. Ja nie mogłam się skontaktować z moją ginekolog. Dopiero zaczęły się nerwy. A w niedzielę M miał bardzo silne bóle głowy... W ogóle chłopaki mieli stan podgorączkowy, byli słabi, M miał ucisk w klatce piersiowej. Ja zaczęłam kaszleć. O tym wszystkim dowiedziała się nasza rodzinna. Ja mogłam brać syrop na kaszel dla dzieci. Pokonałam wirusa syropem z cebuli, inhalacjami z tymianku i majeranku. Nie miałam gorączki, nikt z nas nie miał. Dopadło nas też mega zmęczenie. Ja rozładowałam zmywarkę i musiałam iść się położyć. Cały tydzień taki był. Ja dodatkowo nie miałam węchu. To było najdziwniejsze, że nie czułam tego tymianku, majeranku. Kiedy przed rokiem zaczęła się pandemia to najbardziej przerażał mnie brak smaku i węchu. Ja nie mogłam sobie tego wyobrazić. Jak to jest nie mieć smaku? Jak to jest nic nie czuć? Ja na szczęście miałam smak. Ale nic nie czułam. Domestos nie śmierdział. Gdybym straciła smak to na pewno coś stało by się w mojej głowie... Izolację mieliśmy do 4 kwietnia. Mama jadła śniadanie wielkanocne u siebie na dole, my na górze... Bo w ogóle po otrzymaniu wyników badań od razu się odizolowaliśmy od mamy. Było nam wygodnie bo mamy dwie łazienki i dwie kuchnie. Staraliśmy się w ogóle ze sobą nie kontaktować. A jeśli zaszła taka potrzeba to tylko w maseczkach. Bo w ogóle mojej mamie wszystko przeszło. Więc nikt z nas nie chciał jej narażać. 

Jak nagle wszystko się zaczęło tak nagle się skończyło. Brat miał przedłużoną kwarantannę o trzy dni. M spędził w domu trzy tygodnie. Ta wszechogarniająca słabości już nam odpuściła. Jak rozmawiam ze znajomymi to przeszliśmy tą chorobę bardzo łagodnie. Nadal uważamy na siebie. Maseczki, dezynfekcja. W ogóle do sklepu chodzę co trzy dni. I to o takich porach żeby było jak najmniej ludzi. Z małym wszystko jest dobrze. Byłam na badaniu połówkowym. A za dwa tygodnie mam wizytę u ginekologa. Czuję ruchy, rosnę w siłę :) spaceruje, robię ćwiczenia od fizjo.  Tylko niech już będzie trochę cieplej...

Magadalena 88

Luty

Luty minął szybko. I pod znakiem choroby. Krzysiu rozchorował się w domu... Wytarzał się w śniegu przy -10 st, namoczył się. I miał prawie zapalenie płuc. Tydzień podawałam mu leki przeciwzapalne, ale nie wiele to dało. Także dostał antybiotyk. Lekcje i tak ma w domu. Dwa tygodnie przyjmował leki. Ale już jest dobrze. Nie ma już szmerów w płucach. Wiosna była kilka dni, a teraz wróciła zima. Więc dalej siedzimy w domu. Jest mroźno i wietrznie. Pogoda nie sprzyja spacerom. Pada śnieg. Wszyscy tęsknili za białą, prawdziwą zimą, ale po dwóch miesiącach człowiek ma dosyć. A ja? A ja rosnę. Mój brzuch się zmienia. I byłam u fizjoterapeutki uroginekologicznej. Wiedziałam, że mam rozejście mięśnia prostego brzucha. Tylko nie spodziewałam się, że takie duże... Dlatego mój brzuch wygląda tak, a nie inaczej. Dostałam trzy ćwiczenia. I ćwiczę. Nie możemy zamknąć całkowicie RMPB. Tylko będziemy  je zmniejszać. Także mam co robić do następnej wizyty. Bardzo się cieszę, że świadomość kobiet jest coraz większa. Chociaż czasami bardzo ciężko mi dotrzeć do moich sióstr na przykład. Albo koleżanki się pukają w głowę co ja wymyślam. Ale ja jestem uparta. Próbuje chociaż trochę zmienić myślenie. I jak mam dobre argumenty to nawet czasami się udaje ;) 

Magadalena88

Grudzień i styczeń

Grudzień był niesamowicie intensywny. Sklep przeżywał oblężenie. Świąteczne miesiące zawsze tak wyglądają. Do tego jeszcze niedziele handlowe. Kilka dziewczyn się rozchorowało i skład był mocno osłabiony. Jednak w wigilię miałam wolne, a w Sylwestra pierwszą zmianę. W zeszłym roku w oba te dni miałam zmiany popołudniowe. W Sylwestra liczba osób w sklepie pewnie była ze trzy razy przekroczona. To był dramat. Nikt nie patrzył na to, że obowiązuje jakikolwiek limit osób, że koszyk trzeba wziąć. Mali, duzi, starzy, młodzi. Wszyscy. Rodziny z dziećmi. Między 12 a 15 nie wiedziałyśmy jak się nazywamy. Deszcz lał jak z cebra. Nie było wyjścia, stanęłam przy drzwiach i przestałam wpuszczać ludzi. Byłam przerażona. Jednak klienci okazali się wyrozumiali i grzecznie czekali na koszyki. Chociaż przez chwilę. Ilość koszyków na sklepie reguluje nam ilość ludzi w sklepie. Dzięki temu możemy kontrolować liczbę osób na hali sprzedaży. Dlatego tak ważne jest wzięcie koszyka zanim wejdzie się na sklep. A tutaj nikt nie przestrzegał wytycznych. Jaka pandemia? Tak, my w sklepach jesteśmy niewidzialne  i niezniszczalne... Każdy ma dosyć, ale to nic nie kosztuje żeby zasłonić nos i usta, i poczekać na koszyk. W ciągu roku tylko jedna osoba z 17 zatrudnionych osób miało Covid. Test wyszedł pozytywny. Ale myślę, że wszyscy mogliśmy przejść bez jakichkolwiek objawów. I tak grudzień skończyłam na przeziębieniu. W ogóle po świętach zaczęłam się źle czuć. Miałam mdłości, ale całe święta brałam leki przeciwbólowe, bo po wizycie u dentysty dokuczał mi ząb. A że ja leków nie biorę prawie w ogóle to tym sobie tłumaczyłam mdłości... W pracy przestała smakować mi herbata. Mi? Tej, która uwielbia wszelkiego rodzaju herbaty. No i kiedy końcem grudnia przypałętało się przeziębienie to ja pomyślałam, że zanim ja wezmę jakieś leki to zrobię test. Bo coś długo nie mam okresu. Takie przerwy już mi się zdarzały. W ciągu ostatnich kilku lat wykonałam sporo testów Kiedy okres nie pojawiał się przez 50 dni. Tylko przez lata takich przerw nie mdliło mnie, brzuch mnie nie bolał, piersi nie chciało rozwalić i mogłam pić herbatę litrami. Także kiedy pokazały mi się dwie kreski na teście to nie byłam jakoś zaskoczona, ale także trochę z szokowana. I pojawił się strach. Byłam przerażona. M  za to bardzo się ucieszył . Ja byłam sparaliżowana strachem. To była sobota. W niedziele poczułam się gorzej, pojawiła się gorączką. A w poniedziałek miałam mieć pierwszą zmianę. Nie czekałam na nic tylko zadzwoniłam do kierowniczki. Trochę ją oszukałam co  do wysokości gorączki, ale nie chciałam iść do pracy. Poprosiłam o urlop żebym mogła dojść do siebie. Nie bardzo to jej odpowiadało, ale to już był jej problem. Wolałam jej dać znać wcześniej, a nie dzwonić w poniedziałek o 6 że nie otworzę sklepu. W pon umówiłam się na wizytę w poradni . Musiałam być pewna. Lekarz zrobił mi USG. I potwierdził. To był 7 t.c. Czy wtedy się ucieszyłam? Ależ skąd... Napięta sytuacja w kraju odnośnie kobiet też mi nie pomagała. Kiedy wpisali wyrok TK to mi osobiście podcięli skrzydła... Może o tym kiedy indziej... Ale mi ulżyło. W głowie cyrk. Taka gonitwa myśli, że to jakaś masakra. Jednak powoli, powoli. Odliczałam tygodnie do tego 12. I Jest :) byłam u lekarza, wszystko jest dobrze. Maleństwo ma 6 cm. Czuję się  dobrze. A My w domu wybieramy imię. Śmiechu i przepychanek słownych jest przy tym bardzo dużo. W ogóle Krzychu to w szoku. Tak jak my. Chce brata i koniec. A siostrę mam zostawić w szpitalu... to taki jego system obronny... Sama nie wiem jak to będzie. Przecież to tyle lat minęło... Niby coś tam wiem :)  I chyba będę pisać. Całą ciążę z Krzysiem pisałam. Teraz jesteśmy w innym miejscu, z innymi głowami. Może tak jak mój mąż mówi, że dojrzali...

Magadalena88

Może by cos napisał...

 Jejku ile rzeczy się wydarzyło... Toż głowa mała... Praca, wirus, izolacja, śmierć i narodziny... 

Mnóstwo problemów, ale także radości... Początek roku trudny, trudny chyba dla nas wszystkich. Bieszczady długo broniły się przed koroną. Jednak najazd turystów w lecie musiał coś zostawić. Chwała losowi, że jednak ktoś tutaj przyjechał. to jednak wielu osobom pozwoli przetrwać zimę... Także zaczęły się też choroby i u nas... Nie śledzę doniesień z tv. Zwariowała bym do końca... W takim przypadku wolę się odciąć, ale wiem co się dzieje... Jednak relacje kogoś kto pracuje w małym szpitalu na Podkarpaciu jakoś bardziej do mnie przemawiają niż doniesienia tv... 

Także wiosnę Krzyś spędził w domu. Ucząc się albo nie. Bo musiał nadrabiać biologię. Przyszły wakacje. Na które wszyscy czekali jak na zbawienie... My także. Udało się wziąć urlop. W lipcu. To dało mi nadzieję, że pracuję w jakiejś normalnej firmie. M też miał urlop. Pojechaliśmy w Góry Stołowe. Tylko na trzy dni. Ale jakże nam potrzebne. Polska jest cudowna...  Tydzień później spędziliśmy fajny weekend w ukochanym Krakowie na urodzinach brata. Kraków zawsze oferuje mnóstwo atrakcji. Wydaje się, że już wszystko tam zobaczyliśmy, a jednak dało się jeszcze zaskoczyć. Brat był ucieszony. Spędziliśmy dobry czas. To był dobry weekend. 

Koniec lipca był bardzo relaksacyjny. Jednak początek lipca bardzo nas przygnębił. Moja babcia dostała trzeciego udaru i zmarła... Bardzo szybko się to wydarzyło... A że żyjemy w pandemii to nikt nawet jej nie mógł w szpitalu odwiedzić... Zmarła pierwszego lipca o 22. Kiedy wróciłam z pracy to moja mama była zapłakana... Było mi smutno, przykro... To była mama mojego taty... Babcia Ania. Babcia, która napisała książkę. Babcia, która napierała na drugie dziecko. Babcia, która była mega drażniąca, a jednocześnie kochana. Babcia, która ciągle płakała z byle powodu. I babcia, która nie odmawiała kieliszka wódki. Babcia kochająca nasze dzieci i całująca je we włosy. 

Od grudnia zeszłego roku opiekowałyśmy się nią z mamą. Mieszkała po sąsiedzku. Z córką i jej mężem. Ich dzieci są na studiach. Rok temu okazało się, że ciocia ma raka... Przeszła operację i nie mogła tak jak dawniej opiekować się swoją mamą. Tutaj z pomocą przyszłyśmy my, ja i moja mama. Ciocia trafiła do szpitala przed BN. Po operacji wróciła do domu. Jednak nie mogła dźwigać. Więc w naturalny sposób zajęłyśmy się nimi z mamą. Robiłyśmy zakupy, moja mamą kąpała babcię. Babcia do samego końca była osobą sprawną. Jednak nie robiła sobie jedzenia. Więc byłyśmy z mamą tam cztery razy dziennie. Niech moja mama żyje 100 lat z zdrowiu za tą opiekę nad babcią i ciocią. Myślę, że przez te kilka miesięcy moja mama spłaciła choć w części dług zaciągnięty u moich dziadków... Dziadkowie bardzo nam pomagali jak byliśmy mali. Pomogli wybudować dom. Dziadek chciał kupić malucha, tyle mieli pieniędzy końcem lat osiemdziesiątych. Babia namówiła go jednak na budowę domu dla nas... Ten dom, w którym mieszkam z moją rodziną to tylko dzięki ich oszczędnościom i gospodarności... A ja nawet o tym nie wiedziałam... Babcia opowiedziała kiedyś tę historię mojemu M. I tak tam biegałam... Później przyszedł marzec i świat się zatrzymał, ale tylko dla niektórych... Ciocia zaczęła chemioterapię. Była w szpitalu przez sześć tygodni... Razem z Wielkanocą... Babcia wiedziała tylko, że ciocia miała operację. I że po szpitalu musi jechać do sanatorium. I albo nie skojarzyła zamknięcia sanatoriów, albo uznała, że ciocia sama jej powie co się dzieje... Nikt się tak nie kłócił tak jak one... I chyba nigdy nie widziałam żeby ktoś na kogoś tak czekał jak babcia na powrót cioci, swojej jedynej córki ze szpitala... Także kłamstwo było konieczne i w słusznej sprawie... Baliśmy się, że prawda o chorobie cioci zabije babcię... I jeszcze ten covid. Bałam się, że sama zabiję babcię... Bo dla mnie się świat nie zatrzymał, nie zwolnił. Kazał nam tylko ubrać maski na twarz... Nie zamknęliśmy sklepu ani na jeden moment... Szefostwo zrobiło wszystko żebyśmy pracowali w sterylnych warunkach. I tak od marca albo nawet wcześniej mamy maski, płyny do dezynfekcji, podział na grupy i inne cuda przestrzegane mniej lub bardziej. I co? Sklepy i ich pracownicy są nie zniszczalni. Także to co się działo w mojej głowie na wiosnę to jakiś dobry żart... Ze strachem wracałam do domu. Przebierałam się i szłam do babci zrobić jej kolacje, podać leki. Cały czas z obawą czy nie mam wirusa na sobie, bo w końcu z tyloma ludźmi się widziałam z ciągu jednej zmiany... I covid jej nie zabił. Jej ciało w końcu miało dość... Ja pierdzilę... I babcia mówiąca do mnie już idziesz, tak szybko uciekasz... Och gdybym wiedziała, że z nadejściem lipca już jej nie będzie to przystanęła bym na dłużej przy tej herbacie i śniadaniu... I kiedy jestem na cmentarzu to jakoś do mnie nie dociera, że ona tam leży... 

Także leci czas. Wcale nie zwalnia. Już rok jak pracuję w DC. Już rok minął jak nie jeżdżę do Polańczyka... Już trzy miesiące minęło odkąd M zwolnił się z magazynu. A co? Kryzys a on zostawia robotę. Powinien to zrobić dawno temu... Może podsumuję pracę w tamtym miejscu tak, że po pięciu latach wrócił do palenia papierosów tak go dojechały współpracownice... Na szczęście mamy to już za sobą... Niezły przegląd roku zrobiła. A i jeszcze Szymek się urodził. Jedni z dobie pandemii zostawiają pracę inni decydują się na dziecko. Takie czasu nastały. Szymon to bratanek M. Ma dwa miesiące i jest absolutnie cudowny i doskonały :) Tym miły akcentem skończę ten zimowy wieczór :) Miesiąc to pisałam... Masakra. Się nic już nie dziwię, że mnie tu nie ma hi hi :)

 

Magadalena88